แฝด

เข้าไปดูหนังเรื่องนี้โดยไม่คาดหวังอะไร เพราะรู้ๆกันอยู่ว่าเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้กับหนังประเภทนี้ แต่ก็คิดในใจว่าอย่างน้อยที่สุดก็คงไม่เสียดายตังค์ล่ะวะ เพราะดูจากหน้าหนังแล้วก็พอปลุกอารมณ์ให้นึกถึงเนื้อในที่น่าจะประทับใจอยู่ไม่น้อย แล้วก็เป็นจริงอย่างที่คิด หนังสนุกได้ที่ แม้จะไม่ล้ำเลิศกว่าชัตเตอร์ด้วยพล็อตเรื่องที่เนียนสู้ไม่ได้และคาดเดาได้ไม่ยาก (อย่างไรก็ตาม เราชอบเรื่องนี้มากกว่าชัตเตอร์นะ เพราะรู้สึกว่าได้ลุ้นกับแฝดเยอะกว่า) แต่ก็ยังถือว่าตัวบทมีน้ำหนักน่าเชื่อถืออยู่เกือบตลอดเวลาและมีลูกล่อลูกชนในการเฉลยปมของเรื่องที่สวยงามไม่ขัดใจ (ต่างจากหนังไทยบางเรื่องที่ดูไปก็ต้องหงุดหงิดไปตลอดทั้งเรื่อง อาจเป็นเพราะอากาศมันเปลี่ยนแปลงบ่อย55+) เพราะทุกอย่างในเรื่องมีที่มา ทุกซีนในเรื่องมีที่ไป ฉันก็เลยไม่รู้สึกขัดใจ55+

ว่าด้วยเรื่องของการแสดง นอกจากการแสดงของมาช่าที่ได้รับการกล่าวถึงอย่างมากแล้ว ถ้าหากไม่พูดถึงคุณน้องฝาแฝดตัวจริงที่เล่นเป็นพิมกับพลอยตอนวัยรุ่นแล้ว ก็ถือว่ามีตาหามีแววไม่ ก็ถ้าน้องสองคนนี้แสดงไม่ถึงแล้วล่ะก็ การแสดงของพี่ช่าก็คงจะดูประหลาดใช่มั้ยล่ะ ถ้าน้องสองคนเล่นง่อย แล้วพี่ช่าเล่นดีอย่างนี้ พี่ช่าก็จะดูเยอะนะครับ เยอะเกิน แล้วก็คงจะดูตลกพิลึก แต่นี่บอกได้คำเดียวครับ ผมให้เครดิตเธอสองคนเต็มๆเลย

ส่วนพระเอกหรอ ก็ไม่แย่นะ เห็นได้ชัดว่าพัฒนาขึ้นเยอะเลยแหละ แต่อาการรู้ก่อนของพระเอกคนนี้เมื่อไหร่จะหายไป แล้ว reaction จริงๆเมื่อไหร่จะมาซักที อ้อ อีกอย่างนึง รู้สึกเหมือนวีกับพิม(หรือพลอยนั่นแหละ)เป็นแค่เพื่อนกันอ่ะ ไม่รู้สึกถึงปฏิกิริยาเคมีของคนทั้งคู่เลยตั้งแต่คราวที่เล่นมิวสิกวิดีโอด้วยกันแล้ว มาคราวนี้ยิ่งหนักเพราะต้องดูคนทั้งคู่อยู่ด้วยกันราวสองชั่วโมงทีเดียว (หรือเป็นเพราะไม่มีเลิฟซีนหว่า) แอบคิดว่าที่เป็นคนนี้อีกครั้งเป็นเพราะหาพระเอกประกบเจ๊ช่ายากมั้ง

ท้ายสุด ขอบคุณมาช่ากับการแสดงลึกๆสวยๆที่มาจาก inner ของเธอในหลายๆฉาก

ขอบคุณชื่อลัคกี้ของเจ้าหมาที่ช่วยให้เราเดาเรื่องได้ตั้งแต่วินาทีแรก (เอ...หรือควรจะด่าวะ55+)

ขอบคุณผู้กำกับทั้งสองที่ช่วยทำให้เราลืมเรื่องเครียดๆได้ในช่วงเวลาหนึ่ง

ขอบคุณที่โลกนี้มีแฝด

*เรื่องนี้น่าจะถูกนำไปรีเมคได้ดีอีกเรื่องนะเนี่ย